Start Ważne daty Warsztaty Program Opłaty Rejestracja Lokalizacja Kontakt
XVII edycja konferencji · XVI edycja warsztatów

XVII OKMM

Ogólnopolska Konferencja Metodologiczna Medioznawców

Media (nie)społecznościowe: problem, fenomen, zjawisko

19 – 20 listopada 2026 Warszawa
Do wydarzenia pozostało:
0dni
00godz.
00min
00sek

XVII OKMM: „Media (nie)społecznościowe: problem, fenomen, zjawisko”, Warszawa 19–20.11.2026

List przewodni

Media (nie)społecznościowe od wielu lat stanowią istotną część życia społecznościowego. Stały się one jednym z głównych środowisk funkcjonowania człowieka oferując przestrzeń komunikacji, pracy, rozrywki, informacji i budowania tożsamości. Jednak coraz częściej mówi się o negatywnych aspektach social mediów, podważając ich funkcję „społecznościową”. Coraz częściej zadaje się pytanie, czy ta współczesna przestrzeń medialna, która powstała z myślą o zacieśnianiu więzi społecznych, paradoksalnie nie przyczynia się dziś do ich osłabiania. W świecie nieustannego połączenia rośnie dzisiaj poczucie samotności, wzmaga się zjawisko polaryzacji i przebodźcowania informacyjnego. Tegoroczna konferencja OKMM podejmuje refleksję nad tymi dylematami, podejmując dyskusję o mechanizmach działania platform społecznościowych, zagrożeniach jakie ze sobą niosą, ich algorytmizacji, wpływie na ludzi i relacje między nimi.

Konferencja poruszy temat mediów (nie)społecznościowych z różnych perspektyw. Szczególna uwaga poświęcona zostanie procesom algorytmizacji i ekonomii uwagi, które kształtują sposób, w jaki odbierana jest rzeczywistość, oraz wykorzystanym w tym celu nowym technologiom. Media społecznościowe coraz częściej funkcjonują jako systemy dystrybucji treści – w tym dezinformacji, deepfake’ów czy tzw. „AI slop” – zamiast przestrzeni wymiany myśli.  Z drugiej strony, zadane zostaną pytania o wpływ tych zjawisk na użytkowników oraz ich nastawienie wobec nich. Użytkownik porusza się w środowisku zaprojektowanym tak, aby maksymalizować zaangażowanie, co prowadzi do wzmacniania emocji, uproszczeń poznawczych i zamykania się w bańkach informacyjnych (polaryzacja). W tym kontekście konferencja stawia pytania o odpowiedzialność platform, regulacje oraz granice wolności słowa.

Trzecim filarem spotkania jest refleksja nad sprawczością użytkownika: o tym czy i jak możemy odzyskać kontrolę nad własną obecnością cyfrową. Hasła takie jak higiena cyfrowa, detoks cyfrowy, prywatność czy cyberbezpieczeństwo stają się kluczowe dla funkcjonowania w świecie, w którym platformy społecznościowe pełnią tak wiele funkcji. Konferencja ma nie tylko diagnozować problemy, ale także proponować praktyczne strategie radzenia sobie z nimi – od indywidualnych nawyków po rozwiązania systemowe. To zaproszenie do dyskusji nad tym, jak uczynić media znów bardziej "społecznościowymi".

Warsztaty metodologiczne

XVI edycja warsztatów

Cyfrowa agora czy algorytmiczny megafon? Jak bardzo społecznościowa jest platforma X? — 19.11.2026 (czwartek)

12:30–16:45 · Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego, Dobra 55, 00-312 Warszawa · sala 0.141 (parter)

Opis warsztatu

Czy media społecznościowe są jeszcze „społecznościowe”, czy stały się jedynie zarządzanymi przez algorytmy cyfrowymi systemami nagłośnieniowymi? Podczas warsztatu zmierzymy się z fenomenem współczesnej komunikacji, stawiając pytanie o to, jak wygląda obecnie stan dyskusji politycznej na platformie X. Wykorzystując autentyczne dane z badania interakcji na X, uczestnicy przejdą ścieżkę od analizy surowych metadanych do zaawansowanych wniosków społecznych.

Istota problemu wykracza poza samą strukturę sieci. Mediów społecznościowych nie sposób badać w oderwaniu od dynamiki krążących w nich treści.

Jeśli platformy te stają się przestrzenią wymiany różnych poglądów – w tym skrajnych – to musimy zapytać, czy wspierają one demokrację deliberatywną, czy raczej sprzyjają jej demontażowi poprzez normalizację idei marginalnych.

Elementem warsztatu będzie zatem porównanie wzorców komunikacji w „zwykłej” dyskusji politycznej z mechanizmami typowymi dla narracji teoriospiskowych. Te ostatnie, oparte na przekonaniu o istnieniu ukrytej rzeczywistości i potajemnym działaniu szkodliwych ośrodków prawdziwej władzy, rzucają fundamentalne wyzwanie tradycyjnym modelom debaty publicznej.

W trakcie warsztatu przyjrzymy się trzem kluczowym kwestiom:

  1. Agora czy megafon?

    Czy komunikacja polityczna na X opiera się na gęstej sieci wzajemnych interakcji w ramach trwałych więzi? Czy dominującym wzorcem jest asymetryczne powielanie treści wytworzonych przez liderów opinii przez konta, które nie są połączone z nimi trwałymi relacjami?

  2. Kto „podpala” sieć?

    Jakie konta odpowiadają za nagłe skoki popularności narracji kwestionujących polityczną rzeczywistość? Sprawdzimy, czy za wiralnością stoją zorganizowane społeczności, czy raczej efemeryczne, jednorazowe interakcje oraz potencjalnie skoordynowane działania techniczne (farmy botów).

  3. Czy polityczne teorie spiskowe angażują bardziej niż „zwykła” polityka?

    Czy narracje kwestionujące rzeczywistość (spiskowe) wymuszają inne wzorce interakcji niż „zwykła” polityka, czy może oba te światy rządzą się tymi samymi prawami dystrybucji?

Warsztat opiera się na metodzie wspomaganego programowania symultanicznego. Będę na bieżąco omawiał każdą procedurę, ale kod i wszystkie dane będą udostępnione przed warsztatem.

Krok po kroku przeanalizujemy proces badawczy:

  • Nauczymy się, jak na podstawie asymetrii, czasu trwania i częstotliwości interakcji wyróżniać różne typy więzi łączących konta na X.
  • Omówimy metodę identyfikacji teorii spiskowych (i innych zjawisk społecznych) w nieustrukturyzowanym tekście.
  • Przeprowadzimy analizę relacji między kontami na X.
  • Zbadamy dynamikę dyskusji politycznej (wzrosty i spadki zaangażowania), sprawdzając, jaki rodzaj kont i relacji jest za to odpowiedzialny.

Ostatnia część warsztatu poświęcona będzie dyskusji nad tym, czy platforma X w obszarze polityki pełni jeszcze funkcję „społecznościową”.

Dla kogo?

Warsztat łączy ze sobą elementy przejścia od teorii społecznych przez operacjonalizację pojęć po ich pomiar i modelowanie statystyczne.

Niemniej każdy etap będzie omawiany i wyjaśniany, stąd jest on otwarty dla osób o różnym stopniu zaawansowania – od teoretyków mediów po badaczy ilościowych.

Wymagania

Aby w pełni skorzystać z warsztatu (tj. uczestniczyć w formule symultanicznego kodowania), wymagana jest podstawowa znajomość języka R. Zachęcam do przyniesienia laptopa z zainstalowanym środowiskiem R/RStudio.

Prowadzący

Paweł Matuszewski
Paweł Matuszewski

Socjolog, doktor habilitowany nauk społecznych, profesor Akademii Leona Koźmińskiego. W pracy naukowej koncentruje się na socjologii analitycznej, badając mechanizmy transmisji przekonań i zachowań politycznych w środowiskach cyfrowych. Jego badania skupiają się na problemie agregacji działań jednostkowych w zjawiska makrosocjologiczne, ze szczególnym uwzględnieniem dynamiki tworzenia się teorii spiskowych oraz procesów polaryzacji politycznej w mediach społecznościowych. Jest autorem monografii „Cyberplemiona. Analiza zachowań użytkowników Facebooka w trakcie kampanii parlamentarnej” (PWN, 2018) oraz „Logika przekonań społecznych” (UKSW, 2017).

W swojej pracy łączy zaawansowane techniki przetwarzania języka naturalnego (NLP) i statystykę bayesowską ze współczesną teorią socjologiczną. Wyniki swoich badań publikuje w prestiżowych periodykach, takich jak Social Science Research, International Journal of Drug Policy, Social Media + Society czy Policy Studies. Jest również współautorem rozdziału w prestiżowym zbiorze The Oxford Handbook of Polish Politics (Oxford University Press, 2026).

Prof. Matuszewski jako aktywny badacz kierował lub brał udział w kilkudziesięciu projektach o charakterze naukowym i komercyjnym. Jego aktywność obejmuje m.in. realizację międzynarodowych i krajowych grantów finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki (NCN) oraz programy unijne a także szeroko zakrojoną współpracę ekspercką z sektorem publicznym, pozarządowym i biznesem.

Program warsztatu

12:30–13:00 Rejestracja uczestników
13:00–13:30 Lunch
13:30–15:00 Otwarcie i I część warsztatów
15:00–15:15 Przerwa kawowa
15:15–16:45 II część warsztatów i zakończenie

Spotkanie wieczorne w dniu warsztatów

spotkanie wieczorne dla uczestników warsztatów i konferencji

Spotkanie wieczorne — 19.11.2026 (czwartek)

18:00 · Cytryny na Powiślu, Topiel 15, 00-342 Warszawa

Opis

Zapraszamy do udziału w spotkaniu wieczornym dla uczestników warsztatów i konferencji. Chęć udziału w spotkaniu wieczornym deklarują Państwo podczas rejestracji.

Program spotkania

18:00 Spotkanie wieczorne dla uczestników warsztatów i konferencji — Cytryny na Powiślu, Topiel 15, 00-342 Warszawa

Ważne daty

Harmonogram konferencji

Przyjmowanie zgłoszeń i tematów wystąpień
O wysłanie formularzy zgłoszeniowych są proszeni nie tylko prelegenci, ale również osoby chcące uczestniczyć w warsztatach metodologicznych (liczba miejsc w sekcji warsztatowej jest ograniczona)
Termin do 4 października 2026 23:59 CEST Przedłużono do 19 października 2026 23:59 CEST
Decyzja komitetu organizacyjnego o zakwalifikowaniu referatów do wygłoszenia podczas konferencji
Termin do 11 października 2026 23:59 CEST Przedłużono do 21 października 2026 23:59 CEST
Ogłoszenie programu Ogólnopolskiej Konferencji Metodologicznej Medioznawców
Termin do 18 października 2026 23:59 CEST Przedłużono do 22 października 2026 10:00 CEST
Wnoszenie opłaty konferencyjnej
Termin do 25 października 2026 23:59 CET Przedłużono do 3 listopada 2026 23:59 CET
XVII Ogólnopolska Konferencja Metodologiczna Medioznawców i XVI Warsztaty Metodologiczne
Termin: 19 – 20 listopada 2026

Program ramowy XVII OKMM: „Media (nie)społecznościowe: problem, fenomen, zjawisko”, Warszawa 19–20.11.2026

Ostatnia aktualizacja programu: 27 października 2026 11:44 CET.
Program wydarzenia oraz księgę abstraktów można również pobrać w formacie PDF.
Program (PDF) warsztaty, spotkanie wieczorne i obrady plenarne Księga abstraktów (PDF) abstrakty wszystkich wystąpień w programie

Program warsztatów metodologicznych

XVI edycja warsztatów

Cyfrowa agora czy algorytmiczny megafon? Jak bardzo społecznościowa jest platforma X? — 19.11.2026 (czwartek)

12:30–16:45 · Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego, Dobra 55, 00-312 Warszawa · sala 0.141 (parter)

Opis warsztatu

Czy media społecznościowe są jeszcze „społecznościowe”, czy stały się jedynie zarządzanymi przez algorytmy cyfrowymi systemami nagłośnieniowymi? Podczas warsztatu zmierzymy się z fenomenem współczesnej komunikacji, stawiając pytanie o to, jak wygląda obecnie stan dyskusji politycznej na platformie X. Wykorzystując autentyczne dane z badania interakcji na X, uczestnicy przejdą ścieżkę od analizy surowych metadanych do zaawansowanych wniosków społecznych.

Istota problemu wykracza poza samą strukturę sieci. Mediów społecznościowych nie sposób badać w oderwaniu od dynamiki krążących w nich treści.

Jeśli platformy te stają się przestrzenią wymiany różnych poglądów – w tym skrajnych – to musimy zapytać, czy wspierają one demokrację deliberatywną, czy raczej sprzyjają jej demontażowi poprzez normalizację idei marginalnych.

Elementem warsztatu będzie zatem porównanie wzorców komunikacji w „zwykłej” dyskusji politycznej z mechanizmami typowymi dla narracji teoriospiskowych. Te ostatnie, oparte na przekonaniu o istnieniu ukrytej rzeczywistości i potajemnym działaniu szkodliwych ośrodków prawdziwej władzy, rzucają fundamentalne wyzwanie tradycyjnym modelom debaty publicznej.

W trakcie warsztatu przyjrzymy się trzem kluczowym kwestiom:

  1. Agora czy megafon?

    Czy komunikacja polityczna na X opiera się na gęstej sieci wzajemnych interakcji w ramach trwałych więzi? Czy dominującym wzorcem jest asymetryczne powielanie treści wytworzonych przez liderów opinii przez konta, które nie są połączone z nimi trwałymi relacjami?

  2. Kto „podpala” sieć?

    Jakie konta odpowiadają za nagłe skoki popularności narracji kwestionujących polityczną rzeczywistość? Sprawdzimy, czy za wiralnością stoją zorganizowane społeczności, czy raczej efemeryczne, jednorazowe interakcje oraz potencjalnie skoordynowane działania techniczne (farmy botów).

  3. Czy polityczne teorie spiskowe angażują bardziej niż „zwykła” polityka?

    Czy narracje kwestionujące rzeczywistość (spiskowe) wymuszają inne wzorce interakcji niż „zwykła” polityka, czy może oba te światy rządzą się tymi samymi prawami dystrybucji?

Warsztat opiera się na metodzie wspomaganego programowania symultanicznego. Będę na bieżąco omawiał każdą procedurę, ale kod i wszystkie dane będą udostępnione przed warsztatem.

Krok po kroku przeanalizujemy proces badawczy:

  • Nauczymy się, jak na podstawie asymetrii, czasu trwania i częstotliwości interakcji wyróżniać różne typy więzi łączących konta na X.
  • Omówimy metodę identyfikacji teorii spiskowych (i innych zjawisk społecznych) w nieustrukturyzowanym tekście.
  • Przeprowadzimy analizę relacji między kontami na X.
  • Zbadamy dynamikę dyskusji politycznej (wzrosty i spadki zaangażowania), sprawdzając, jaki rodzaj kont i relacji jest za to odpowiedzialny.

Ostatnia część warsztatu poświęcona będzie dyskusji nad tym, czy platforma X w obszarze polityki pełni jeszcze funkcję „społecznościową”.

Dla kogo?

Warsztat łączy ze sobą elementy przejścia od teorii społecznych przez operacjonalizację pojęć po ich pomiar i modelowanie statystyczne.

Niemniej każdy etap będzie omawiany i wyjaśniany, stąd jest on otwarty dla osób o różnym stopniu zaawansowania – od teoretyków mediów po badaczy ilościowych.

Wymagania

Aby w pełni skorzystać z warsztatu (tj. uczestniczyć w formule symultanicznego kodowania), wymagana jest podstawowa znajomość języka R. Zachęcam do przyniesienia laptopa z zainstalowanym środowiskiem R/RStudio.

Prowadzący

Paweł Matuszewski
Paweł Matuszewski

Socjolog, doktor habilitowany nauk społecznych, profesor Akademii Leona Koźmińskiego. W pracy naukowej koncentruje się na socjologii analitycznej, badając mechanizmy transmisji przekonań i zachowań politycznych w środowiskach cyfrowych. Jego badania skupiają się na problemie agregacji działań jednostkowych w zjawiska makrosocjologiczne, ze szczególnym uwzględnieniem dynamiki tworzenia się teorii spiskowych oraz procesów polaryzacji politycznej w mediach społecznościowych. Jest autorem monografii „Cyberplemiona. Analiza zachowań użytkowników Facebooka w trakcie kampanii parlamentarnej” (PWN, 2018) oraz „Logika przekonań społecznych” (UKSW, 2017).

W swojej pracy łączy zaawansowane techniki przetwarzania języka naturalnego (NLP) i statystykę bayesowską ze współczesną teorią socjologiczną. Wyniki swoich badań publikuje w prestiżowych periodykach, takich jak Social Science Research, International Journal of Drug Policy, Social Media + Society czy Policy Studies. Jest również współautorem rozdziału w prestiżowym zbiorze The Oxford Handbook of Polish Politics (Oxford University Press, 2026).

Prof. Matuszewski jako aktywny badacz kierował lub brał udział w kilkudziesięciu projektach o charakterze naukowym i komercyjnym. Jego aktywność obejmuje m.in. realizację międzynarodowych i krajowych grantów finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki (NCN) oraz programy unijne a także szeroko zakrojoną współpracę ekspercką z sektorem publicznym, pozarządowym i biznesem.

Program warsztatu

12:30–13:00 Rejestracja uczestników
13:00–13:30 Lunch
13:30–15:00 Otwarcie i I część warsztatów
15:00–15:15 Przerwa kawowa
15:15–16:45 II część warsztatów i zakończenie

Spotkanie wieczorne w dniu warsztatów

spotkanie wieczorne dla uczestników warsztatów i konferencji

Spotkanie wieczorne — 19.11.2026 (czwartek)

18:00 · Cytryny na Powiślu, Topiel 15, 00-342 Warszawa

Opis

Zapraszamy do udziału w spotkaniu wieczornym dla uczestników warsztatów i konferencji. Chęć udziału w spotkaniu wieczornym deklarują Państwo podczas rejestracji.

Program spotkania

18:00 Spotkanie wieczorne dla uczestników warsztatów i konferencji — Cytryny na Powiślu, Topiel 15, 00-342 Warszawa

Program obrad plenarnych

XVII edycja konferencji

Obrady plenarne — 20.11.2026 (piątek)

09:00–17:15 · Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego, Dobra 55, 00-312 Warszawa · sala 0.410 (parter) · sala Z104 (piętro -1)
09:00–09:15
Otwarcie
sala 0.410 (parter)
09:15–09:30
Keynote
Jan Zając (Sotrender)
Lajk Pawłowa, czyli 15 lat badania social media
Facebook miał umrzeć, influencerzy przejęli uwagę, algorytmy zastąpiły znajomych, a AI zaciera granicę między ludźmi a botami. Co z tego potwierdzają dane, a co jest tylko branżowym mitem? Na przykładach 15 lat badań Sotrendera pokażę, jak naprawdę zmieniły się social media i dlaczego, mimo coraz lepszych narzędzi, coraz trudniej je zrozumieć i badać. A przede wszystkim - jakie ma to konsekwencje metofologiczne.
sala 0.410 (parter)
09:30–09:45
Keynote
TBA (Pollster)
Pollster
Wystąpienie partnera konferencji - Pollster
sala 0.410 (parter)
09:45–10:00
Dyskusja
sala 0.410 (parter)
10:00–10:25
Przerwa kawowa
10:25–11:40
Panel I: Dezinformacja i polityczna propaganda
10:25–11:40 sala 0.410 (parter)
10:25–10:40
Agnieszka Elżbieta Demczuk (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie) Dezinformacja społeczna w mediach (nie)społecznościowych w Polsce: problem, skala zjawiska, przykłady
Dezinformacja społeczna w Polsce jest zjawiskiem masowym, powszechnym, systemowym, długofalowym i intencjonalnym wykorzystywanym jako narzędzie do wzmacniania negatywnych stereotypów i nienawiści. Jest narzędziem polaryzacji, wykluczenia, stygmatyzacji, monetyzacji i polityzacji używanym na potrzeby kampanii wyborczych i nie tylko. Jej efekt niszczący jest szczególnie niebezpieczny dla wartości demokratycznych, takich jak: godność człowieka i jego prawa, bezpieczeństwo osobiste, procesy wyborcze, debata publiczna czy dobro wspólne. Współwystępuje w ekosystemie informacyjnym spiskowych, nienawistnych i zmanipulowanych narracji tworząc nieład informacyjny. Ten zaś jest wykorzystywany zarówno przez zewnętrznych, jak i wewnętrznych aktorów do prowadzenia informacyjnych i kognitywnych operacji wpływu na opinie i poglądy społeczne, a w konsekwencji także na postawy. W Polsce, jak i innych państwach NATO i UE dezinformacja społeczna z międzynarodowego poziomu jest adoptowana na potrzeby „regionalnych lęków” i wprowadzana do krajowego ekosystemu. Efekt przenikania do polskiej przestrzeni informacyjnej niezliczonej ilości kalek, tłumaczeń, lokalnych i regionalnych wersji wiodących dezinformacji międzynarodowych wymierzonych w Ukraińców, Żydów, kobiety, osoby LGBTQ+ i Romów jest możliwy szczególnie za sprawą mediów społecznościowych, które ze względu na skalę obecnej w nich cyberprzemocy, w tym mowy nienawiści, hejtu, czy patotreści – są w ostatnich latach raczej mediami nie/anty/społecznościowymi. Na podstawie analizy danych zastanych, analizy dyskursu publicznego i zasobów internetowych, metody case study oraz techniką patchworkową zostanie odtworzony i przedstawiony problem dezinformacji wymierzonej w różne grupy społeczne w Polsce, skala tego zjawiska, a także dane ilościowe i jakościowe z wyników badań dostępnych w obiegu informacyjnym w latach 2020-2026.
10:40–10:55
Malwina Popiołek (Uniwersytet Jagielloński) Komunikacja polityczna w dobie social mediów: oblicza propagandy w przekazach Białego Domu podczas wojny na Bliskim Wschodzie
Media społecznościowe stały się ważnym środowiskiem współczesnej komunikacji politycznej. Stanowią nie tylko kanał przekazu treści, ale także źródło zmiany wzorców komunikacyjnych. Szczególnie interesującym problemem jest w tym kontekście propaganda, można bowiem zadać pytanie: Czy propaganda realizowana w warunkach masowego samokomunikowania różni się istotnie od tej, którą znamy z XX wieku? Jaką formę przyjmuje ona w środowisku platformowym, jak adaptuje się do logiki mediów społecznościowych i jakie są tego konsekwencje? Celem wystąpienia jest próba charakterystyki nowych form komunikacji propagandowej na przykładzie oficjalnych przekazów Białego Domu publikowanych podczas wojny na Bliskim Wschodzie w 2026 roku. Materiał badawczy obejmuje 100 postów zamieszczonych na profilu The White House w serwisie Truth Social, poddanych ilościowo-jakościowej analizie zawartości. Analiza uwzględnia zarówno klasyczne znamiona propagandy, jak i cechy przekazu wynikające z logiki komunikacji w mediach społecznościowych, takie jak personalizacja, emocjonalizacja, rozrywkowość, memiczność, skracanie dystansu wobec odbiorców czy budowanie zaangażowania i poczucia identyfikacji. Przypadek komunikacji Białego Domu pozwala spojrzeć na propagandę jako sposób komunikacji podlegający przeobrażeniom wraz ze zmianą środowiska medialnego. Przedmiotem szczególnego zainteresowania jest współwystępowanie klasycznych mechanizmów propagandowych z formami komunikacji typowymi dla platform społecznościowych. Podjęta zostanie tym samym próba odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu logika social mediów prowadzi do wykształcania się nowego oblicza propagandy politycznej.
10:55–11:10
Edyta Żyrek-Horodyska (Uniwersytet Jagielloński) Cyfrowy reportaż śledczy jako narzędzie kontragnotologii. Analiza wybranych projektów Frontstory.pl poświęconych dezinformacji w mediach społecznościowych
Media społecznościowe, pomyślane jako przestrzeń komunikacji, coraz częściej traktowane są jako obszar dystrybuowania treści dezinformacyjnych. Z tego względu w ich analizie szczególnie funkcjonalna okazuje się - w moim przekonaniu - scharakteryzowana m.in. przez Roberta N. Proctora perspektywa agnotologiczna, pozwalająca spojrzeć na nie jako na środowisko sprzyjające produkcji oraz rozpowszechnianiu niewiedzy. W moim wystąpieniu chciałabym skupić się na ukazaniu cyfrowego reportażu śledczego jako narzędzia kontragnotologii, rozumianej jako praktyka dziennikarska dążąca do demaskowania mechanizmów odpowiedzialnych za generowanie niewiedzy. Przedmiotem analiz uczynię wybrane projekty cyfrowego dziennikarstwa śledczego publikowane przez portal Frontstory.pl. Próba badawcza obejmować będzie te materiały reporterskie, w których szczególną uwagę poświęcono platform społecznościowym, ukazując ich wpływ na rozpowszechnianie fałszywych narracji oraz wspieranie działań propagandowych. Analiza materiału badawczego przeprowadzona zostanie z wykorzystaniem metody Agnotologicznego Badania Dyskursu (ABD) – podejścia badawczego odwołującego się do założeń agnotologii i służącego do rekonstrukcji sposobów, w jakie reportaże identyfikują źródła dezinformacji oraz objaśniają mechanizmy funkcjonowania platform społecznościowych jako obszarów sprzyjających cyrkulacji niewiedzy.
11:10–11:25
Konrad Kiljan (Uniwersytet Warszawski) Od „jednej AI” do wielu kanałów politycznych: jak modele językowe kształtują wiedzę o polityce
Modele językowe coraz częściej pełnią funkcję pośredników w dostępie do informacji politycznej. Użytkownicy pytają chatboty o polityków, partie, wybory i kwestie publiczne, często traktując generowane odpowiedzi jako neutralne podsumowania. Tymczasem poszczególne modele mogą różnić się nie tylko dokładnością, lecz także sposobem oceniania aktorów politycznych, porządkowania informacji i wskazywania źródeł. W tym sensie można je porównać do różnych kanałów telewizyjnych: odpowiadają na podobne pytania, ale mogą przedstawiać odmienne wersje rzeczywistości politycznej. Wystąpienie przedstawia wyniki eksploracyjnego badania porównującego odpowiedzi 6 dużych modeli językowych na pytania dotyczące polskiej polityki oraz wybranych aktorów politycznych. Analiza odpowiedzi koncentruje się na czterech wymiarach: różnicach między modelami, spójności odpowiedzi w kolejnych powtórzeniach, wykorzystywanych źródeł oraz różnicach między wersjami językowymi. Szczególną uwagę poświęcono wykorzystaniu źródeł niskiej jakości, w tym stron spamowych i należących do podmiotów sankcjonowanych. Badanie pokazuje, że użytkownicy mogą otrzymywać odmienne reprezentacje tych samych polityków, państw i problemów w zależności od wybranego modelu oraz języka zapytania. Wyniki wskazują na potrzebę niezależnej ewaluacji systemów AI, weryfikacji deklarowanych zabezpieczeń dostawców, przejrzystości źródeł oraz rozwijania kompetencji użytkowników w zakresie krytycznego korzystania z generatywnej AI w środowisku politycznym.
11:25–11:40 Dyskusja
Panel II: Algorytmy, platformy i regulacje
10:25–11:40 sala Z104 (-1)
10:25–10:40
Tomasz Aleksandrowicz (Uniwersytet Jagielloński) Zdecentralizowane platformy społecznościowe jako alternatywa dla mediów (nie) społecznościowych
Dominujące media społecznościowe to scentralizowane platformy, kontrolowane przez duże firmy technologiczne. Przetwarzają one dane użytkowników poddając ich działaniu algorytmów rekomendacji i moderacji, korzystając z zasad ekonomii uwagi w celu monetyzacji dzięki reklamie behawioralnej. Prowadzi to do zjawisk, których obserwacja prowadzi do słusznie stawianych pytań na ile media te są jeszcze “społecznościowe”. Wystąpienie prezentuje alternatywę jaką są zdecentralizowane platformy społecznościowe, oparte o rozproszoną infrastrukturę i otwarte algorytmy, które są w swojej naturze bliższe oryginalnym założeniom internetu, w tym idei globalnej sieci jej twórcy Tima Bernersa Lee. Wpisuje się to w debatę o przyszłości mediów społecznościowych oraz przywróceniu możliwości budowania i utrzymywania relacji w środowisku cyfrowym.
10:40–10:55
Agnieszka Marzęda (Uniwersytet Warszawski) Autorstwo z AI dla AI. Platformizacja twórczości i algorytmizacja widzialności w mediach społecznościowych
Media społecznościowe coraz częściej funkcjonują nie jako przestrzenie budowania relacji, lecz jako systemy algorytmicznej dystrybucji treści podporządkowane logice widzialności i ekonomii uwagi. Rozwój generatywnej sztucznej inteligencji pogłębia ten proces, prowadząc do sytuacji, w której użytkownicy tworzą treści z wykorzystaniem AI, jednocześnie projektując je pod kątem algorytmów platform społecznościowych. Autorstwo przyjmuje w ten sposób postać relacji „z AI dla AI”, w której proces produkcji komunikatu i mechanizmy jego selekcji funkcjonują w ścisłym sprzężeniu. Referat koncentruje się na zjawisku algorytmicznej widzialności oraz jego wpływie na współczesne praktyki komunikacyjne. Platformy coraz silniej premiują treści przewidywalne, emocjonalne i zoptymalizowane pod wskaźniki zaangażowania, co prowadzi do stopniowej standaryzacji języka i form komunikacji. Wystąpienie odwołuje się również do wstępnych obserwacji pochodzących z badań realizowanych w ramach projektu NCN Miniatura dotyczącego wykorzystania AI w procesach tworzenia i upowszechniania treści. Szczególna uwaga zostanie poświęcona napięciu między autentycznością komunikacji a koniecznością dostosowywania przekazów do logiki platform i systemów rekomendacyjnych.
10:55–11:10
Michał Zaremba (Uniwersytet Warszawski) Czy konstytucyjna wolność słowa chroni też algorytmy doboru treści?
Referat ma odpowiedzieć na pytanie czy istnieją granice ingerencji regulatorów w projektowanie algorytmów doboru treści ewynikające z przepisów Konstytucji RP oraz konwencji europejskiej o wolności słowa.
11:10–11:25
Monika Krakowska (Uniwersytet Jagielloński) Poza metaforą bańki informacyjnej. Selektywna przepuszczalność epistemiczna jako rama analizy izolacji informacyjnej w mediach społecznościowych
Pojęcie bańki informacyjnej stało się jednym z najbardziej rozpowszechnionych sposobów opisywania ograniczeń środowiska informacyjnego użytkowników mediów społecznościowych. Badania nad filter bubbles, epistemic bubbles, echo chambers oraz selective exposure wskazują jednak na istotne rozbieżności dotyczące zarówno definiowania tych zjawisk, jak i sposobów ich operacjonalizacji. Szczególnie problematyczne jest utożsamianie ograniczonej różnorodności ekspozycji informacyjnej z epistemicznym zamknięciem oraz ujmowanie bańki jako względnie statycznej i szczelnej przestrzeni. Dostęp do zróżnicowanych treści nie oznacza bowiem automatycznie ich zauważenia, uznania za wiarygodne, interpretacyjnego zaangażowania ani włączenia do procesów tworzenia i rewizji wiedzy. Celem referatu jest rozwinięcie selektywnej przepuszczalności epistemicznej jako ramy analitycznej służącej badaniu izolacji informacyjnej w mediach społecznościowych. Izolacja ujmowana jest w niej nie jako binarny stan zamknięcia, lecz jako dynamiczna, relacyjna i kontekstowa konfiguracja procesów regulujących dostępność informacji, ekspozycję, uwagę i istotność, epistemiczne rozpoznanie źródła, interpretacyjną integrację oraz możliwość epistemicznego wykorzystania informacji. Rama integruje perspektywę zachowań i praktyk informacyjnych, społecznej epistemologii, information experience oraz badań nad społecznymi i technologicznymi uwarunkowaniami środowisk informacyjnych. Podstawę metodologiczną stanowi krytyczna analiza konceptualna oraz synteza interdyscyplinarnej literatury, uzupełnione kontrolowaną wariacją przypadków inspirowaną fenomenologiczną wariacją ejdetyczną. Analiza służy rozpoznaniu warunków, w których selektywne ograniczanie informacji pozostaje funkcjonalną regulacją granic informacyjnych, oraz takich konfiguracji, w których ograniczona przepuszczalność staje się trwała, wielowymiarowa i odporna na epistemicznie uzasadnioną rewizję. Rezultatem jest propozycja odejścia od statycznego i binarnego modelu informacyjnego zamknięcia na rzecz procesowego ujęcia izolacji jako zmiennej konfiguracji przepuszczalności epistemicznej. Punkt ciężkości zostaje tym samym przesunięty z samej struktury ekspozycji informacyjnej na procesy warunkujące dostępność, dostrzeganie, ocenę wiarygodności, interpretację oraz epistemiczne wykorzystanie informacji. Takie ujęcie pozwala odróżnić ekspozycję od epistemicznego wykorzystania informacji, funkcjonalną selekcję od izolacji oraz czasowe ograniczenie środowiska informacyjnego od procesu epistemicznej hermetyzacji. Jednocześnie tworzy podstawę do bardziej precyzyjnej i wielopoziomowej operacjonalizacji izolacji informacyjnej w badaniach mediów społecznościowych.
11:25–11:40 Dyskusja
11:40–12:05
Przerwa kawowa
12:05–13:20
Panel III: Higiena cyfrowa i dobrostan
12:05–13:20 sala 0.410 (parter)
12:05–12:20
Agnieszka Hess (Uniwersytet Jagielloński), Ewa Marciniak (CBOS, Uniwersytet Warszawski) Detox medilany. Zachowania Polaków w świetle wyników badań CBOS
Celem referatu jest zaprezentowanie fragmentarycznych wyników badań opinii publicznej, przeprowadzonych w 2026 roku przez CBOS we współpracy z Uniwersytetem Jagiellońskim – Instytutem Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej, na temat sposobów korzystania Polaków z mediów społecznościowych. Bardzo istotne były w tym badaniu kwestie związane z tzw. działaniami (lub ich brakiem) mającymi na celu zbalansowanie funkcjonowania użytkowników sieci w świecie realnym i wirtualnym. Z jednej strony, interesowało nas w jaki sposób Polacy korzystają z serwisów mediów społecznościowych. Poprosiliśmy o odpowiedzi na pytania dotyczące nawyków i zachowań, związanych z ich obecnością w sieci. Chcieliśmy dowiedzieć się między innymi czy i w jakim zakresie Polacy upubliczniają informacje ze swojego życia prywatnego oraz, czy i jakim zakresie budują w nich swoją widoczność zawodową. Z drugiej strony, zapytaliśmy respondentów ile czasu w ciągu dnia spędzają w internecie i czy odczuwają negatywne skutki użytkowania mediów społecznościowych. Interesowało nas czy, a jeśli tak, to w jakich sytuacjach, w jaki sposób osoby, które zadeklarowały poczucie przeciążenia związane z obecnością w sieci, przeciwdziałają temu stanowi. Zapytaliśmy również co ich motywuję i co stanowi przeszkodę do wprowadzenia nawyku tzw. „detoxu medialnego”. W referacie przedstawiona zostanie metodologia badań oraz interpretacja pozyskanych wyników, które mogą stanowić przyczynek lub uzupełnienie dyskusji nad raportem badań Laboratorium Badań Medioznawczych na temat stosunku Polaków do regulacji mediów społecznościowych.
12:20–12:35
Joanna Sztanka (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) Internet avoidance. Świadoma rezygnacja z mediów społecznościowych oraz praktyka ograniczania czasu ekranowego.
Internet stanowi nieodzowny aspekt życia młodego człowieka, który w pewnym sensie stał się więźniem swojego własnego ekranu. Nie założenie konta na platformie społecznościowej traktować można jako formę współczesnego wykluczenia komunikacyjnego. Obcowanie w samym internecie, a w szczególności posiadanie konta na mediach społecznościowych eskaluje potrzebę przynależności i akceptacji społecznej. Konwergencja mediów tradycyjnych doprowadziła do przerzucenia uwagi odbiorcy na świat cyfrowy. Łączy się z tym uczucie FOMO, które wzmaga porównywanie się społeczne, którego przykładem jest idealizowanie życia. Problematyka nowych mediów jest niezwykle kompleksowym zjawiskiem przekładającym się m.in na czynne uzależnienie od mediów społecznościowych. Sprowadza się to bezpośrednio na niezdrową higienę cyfrową. Celem referatu jest wytłumaczenie zjawiska jakim jest „Internet avoidance”, czyli świadomego unikania korzystania z przestrzeni internetowej. Głównym pytaniem badawcze zostało sformułowane w następujący sposób: Czy młodzi ludzie ograniczają korzystanie z internetu, jeśli tak to dlaczego? Na podstawie literatury przedmiotu omówione będą metody oraz techniki służące poprawie higieny cyfrowej. Zostanie również zaproponowany skrypt badań fokusowych, które przeprowadzę w dalszym etapie badań w pracy magisterskiej.
12:35–12:50
Kornelia Zuzanna Walczak (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) Higiena cyfrowa czy wykluczenie? Pokolenie Z wobec natłoku informacji i dezinformacji. Na podstawie opinii maturzystów wybranych liceów toruńskich.
Pokolenie Z dorastało w czasach, w których Internet stał się nieodzownym narzędziem zarówno w procesie poszukiwania informacji, jak i konsumpcji treści. Powszechne obycie z Internetem oraz mediami społecznościowymi nie oznacza jednak, że młodzi ludzie z łatwością poruszają się wśród stale rozwijających się mechanizmów funkcjonowania platform społecznościowych, opartych na algorytmach sztucznej inteligencji filtrujących treści oraz w obliczu dezinformacji. W prezentacji podejmuję dwa pytania, po pierwsze, czy pokolenie Z dba o higienę cyfrową oraz w jaki sposób stara się radzić sobie z przesytem informacyjnym. Po drugie, jak zmieniło się postrzeganie autorytetów w Internecie w kontekście powyższych zjawisk. Badanie zostało przeprowadzone w Toruniu, w trzech liceach ogólnokształcących z wykorzystaniem metody sondażu oraz wywiadów zogniskowanych. Na podstawie zebranych danych przedstawiam w niniejszym raporcie nawyki uczniów związane z konsumpcją treści informacyjnych, a także najczęściej wykorzystywane przez nich źródła informacji. Na podstawie badań można wskazać również platformy internetowe oraz twórców, którzy – zdaniem respondentów – cieszą się największym zaufaniem. Licealiści wypowiadają się także na temat preferowanych formatów treści, znaczenia pojęcia „influencer” oraz procesu weryfikacji informacji, w którym istotną rolę odgrywają komentarze innych użytkowników. Badani przedstawiają również swoje opinie na temat treści generowanych przez sztuczną inteligencję oraz tego, w jaki sposób przyczyniają się one do rozprzestrzeniania dezinformacji. Wyniki sondażu oraz wywiadów fokusowych pokazują, że badana młodzież stara się świadomie korzystać ze źródeł informacji dostępnych w Internecie. Uczniowie zwracają uwagę na konieczność zachowania ostrożności podczas korzystania z platform społecznościowych oraz na kontrolowanie czasu spędzanego w mediach społecznościowych. Słowa kluczowe: pokolenie Z, treści informacyjne, platformy społecznościowe, dezinformacja, sztuczna inteligencja
12:50–13:05
Monika Przybysz (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie) Samotność w sieci połączeń: paradoks (nie)społecznościowych mediów w warunkach algorytmizacji relacji
Celem wystąpienia jest analiza zjawiska samotności w środowisku mediów społecznościowych rozumianych jako przestrzeń jednocześnie intensyfikująca komunikację i osłabiająca więzi społeczne. Punktem wyjścia jest paradoks „sieci połączeń”, w której wzrost dostępności interakcji nie przekłada się na wzrost jakości relacji, a w wielu przypadkach prowadzi do pogłębienia poczucia izolacji. W referacie przyjęto perspektywę medioznawczą, łącząc klasyczne koncepcje komunikacji (m.in. teorię użyć i gratyfikacji oraz koncepcję spiral milczenia) z analizą współczesnych mechanizmów platformowych, takich jak algorytmizacja i ekonomia uwagi. Wystąpienie koncentruje się na trzech wymiarach problemu. Po pierwsze, analizie technologicznych uwarunkowań samotności, w tym roli algorytmów personalizacyjnych, które sprzyjają fragmentaryzacji doświadczenia społecznego, wzmacnianiu treści emocjonalnych oraz ograniczaniu ekspozycji na różnorodność perspektyw. Po drugie, omówione zostaną psychospołeczne konsekwencje funkcjonowania w środowisku permanentnej widoczności i porównań społecznych, prowadzące do poczucia niedostosowania, wykluczenia i „samotności w tłumie”. Po trzecie, podjęta zostanie refleksja nad sprawczością użytkownika, obejmująca strategie odzyskiwania kontroli nad własną obecnością cyfrową, takie jak praktyki higieny cyfrowej, świadome zarządzanie uwagą oraz krytyczna kompetencja medialna. Referat ma charakter diagnostyczno-projektujący: oprócz identyfikacji mechanizmów sprzyjających samotności w mediach (nie)społecznościowych na podstawie przeglądu literatury przedmiotu i dostępnych badań, proponuje kierunki działań na poziomie indywidualnym i systemowym, zmierzające do przywrócenia społecznego wymiaru komunikacji online. W tym sensie wpisuje się w debatę nad odpowiedzialnością platform oraz możliwościami projektowania bardziej „społecznościowych” mediów w warunkach dominacji logiki zaangażowania.
13:05–13:20 Dyskusja
Panel IV: Sport, media i algorytmy
12:05–13:05 sala Z104 (-1)
12:05–12:20
Łukasz Sadłek (Media People) Koszykarska agora czy komercyjny spektakl? Rola mediów (nie)społecznościowych w konstruowaniu narracji o integracji i dyplomacji sportowej.
Koszykówka od momentu swojego powstania służy jako narzędzie integracji, edukacji i przełamywania barier społecznych. Od lokalnych boisk, aż po globalną arenę międzynarodową, gdzie sport staje się elementem dyplomacji. Współcześnie jednak to, jak postrzegane są te wartości, w ogromnym stopniu zależy od przekazu medialnego. Celem niniejszego wystąpienia jest analiza sposobu, w jaki media tradycyjne oraz współczesne platformy cyfrowe kształtują i transformują opowieść o społecznej i politycznej roli sportu. Główną osią rozważań i punktem wyjścia prezentacji będzie analiza studium przypadku koszykarskiej reprezentacji Sudanu Południowego. Ten najmłodszy kraj świata, doświadczony dramatem wojny domowej, w lipcu 2024 roku podczas przygotowań do Igrzysk Olimpijskich otarł się o sensację stulecia, przegrywając w towarzyskim meczu z naszpikowaną gwiazdami NBA reprezentacją USA tylko jednym punktem. Wydarzenie to wywołało globalną falę wiralową w sieci. W referacie podjęta zostanie dyskusja nad wyraźnym dualizmem współczesnych mediów społecznościowych w kontekście tej historii. Z jednej strony zaprezentowany zostanie fenomen sieci jako przestrzeni o potencjale „cyfrowej agory”. Przeanalizowane zostaną próby budowania nowej tożsamości narodowej przez rozproszoną na świecie diasporę sudańską, dla której internet stał się głównym, choć niepozbawionym wewnętrznych napięć, kanałem komunikacji i manifestowania jedności ponad podziałami plemiennymi. Z drugiej strony, z pozycji praktyka marketingu, podjęta zostanie krytyczna analiza medialnego spektaklu, mechanizmów algorytmicznych i komercyjnych, które spłycają realny dramat uchodźców do poziomu atrakcyjnego, hollywoodzkiego produktu marketingowego wielkich marek i federacji. Wystąpienie postawi kluczowe pytanie o granice autentyczności i odpowiedzialności w cyfrowej komunikacji sportowej.
12:20–12:35
Aleksandra Rzepa (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) X jako źródło czy przekraczanie granic? Wykorzystanie social mediów w internetowych publikacjach sportowych
Celem wystąpienia jest analiza sposobów wykorzystywania odnośników do mediów społecznościowych w artykułach o tematyce sportowej. Omawiane zagadnienie jest jednym z elementów weryfikowanych podczas badania tabloidyzacji portali żużlowych na potrzeby pracy magisterskiej. Analiza koncentruje się na dwóch serwisach – ekstraliga.pl i przegladsportowy.onet.pl. Pierwszy z portali podlega pod organ zarządzający dwoma najwyższymi szczeblami rozgrywkowymi w polskiej lidze żużlowej. Drugi z nich ma charakter komercyjny. Populację stanowią wszystkie artykuły opublikowane na omawianych serwisach w zakładkach PGE Ekstraligi w okresie kwiecień–wrzesień 2025 roku. W skład próby wchodzi artykułów – 135 na portalu ekstraliga.pl i 125 na przegladsportowy.onet.pl. Podczas badania weryfikowany jest sposób wykorzystywanych hiperłączy, w tym odnośników do mediów społecznościowych. Niniejsze wystąpienie ma na celu przybliżenie kwestii związanych z częstotliwością i kontekstem ich występowania, celem ich stosowania oraz gatunkami, w których pojawiają się one najczęściej. Najważniejszym elementem omawianego zagadnienia jest rola takich hiperłączy. Mogą one występować zarówno jako potwierdzenie źródła danej informacji, jak i prezentację opinii zewnętrznych, których dziennikarz nie mógłby wyrazić osobiście.
12:35–12:50
Przemysław Pawelec (Uniwersytet Rzeszowski) Przywiązanie i empatia w relacjach z AI-trenerami Fighting Arts
Wprowadzenie. Media (nie)społecznościowe generując zjawiska polaryzacji i przebodźcowania informacyjnego. W warunkach kryzysu więzi interpersonalnych obserwuje się proces poszukiwania kompensacji emocjonalnej w interakcjach z systemami sztucznej inteligencji. Zjawisko to przenika do sfer tradycyjnie opartych na bezpośrednim kontakcie międzyosobowym (i fizycznym). Sferą taką jest m.in. środowisko treningowe fighting arts. Cel. Głównym celem wystąpienia jest krytyczna analiza procesów antropomorfizacji AI-trenerami Badaniu poddano procedury tzw. „sztucznej empatii” implementowane w aplikacjach treningowych, w zderzeniu z tradycyjnym etosem relacji mistrz–uczeń Metodologia. Zastosowano metodę krytycznej analizy dyskursu technologicznego pod kątem interfejsów konwersacyjnych wybranych aplikacji opartych na AI. Perspektywę teoretyczną ufundowano na koncepcjach zalgorytmizowanego behawioryzmu. Wyniki. Analiza wykazuje, że systemy konwersacyjne AI symulują tradycyjne struktury zaufania i autorytetu wyrosłe ze wspólnoty dojo. Aplikacje substytuują wymagający model relacji mistrz–uczeń. Z kolei algorytmy dążą do sterowania zdolnościami motorycznymi adeptów fighting arts i ich percepcją granic własnego ciała. Wnioski. Technologia redefiniuje pojęcie podmiotowości w sportach walki, stając się źródłem formy nadzoru. Próbuje tym samym zastępować trenerów osobowych.
12:50–13:05 Dyskusja
13:20–14:10
Lunch
14:10–15:25
Panel V: Instytucje i redakcje online
14:10–15:25 sala 0.410 (parter)
14:10–14:25
Aleksandra Bulenda (Independent Researcher/ Niezależna Badaczka) Ulotne archiwum: metodologiczne wyzwania badania korespondencji wojennej w ekosystemie mediów (nie)społecznościowych
Analiza zawartości mediów zakłada z reguły, że badacz dysponuje stabilnym, odtwarzalnym korpusem badawczym. Gdy jednak przedmiotem samego badania jest korespondencja wojenna rozpowszechniana również na platformach społecznościowych, założenie to przestaje obowiązywać. Materiały znikają - zarówno wskutek decyzji instytucjonalnych, zmian regulacyjnych jak i czystek w archiwach - i znikają w sposób nierównomierny. Owa nierównomierność sama w sobie stanowi dane badawcze. Problem ten autorka omawia na materiale własnych badań, prowadzonych w ramach przygotowania projektu doktorskiego o usytuowaniu korespondentów relacjonujących wojnę rosyjsko-ukraińską. Jako korespondentka wojenna TVP World, która w 2022 roku pracowała w terenie w Ukrainie, przy kompletowaniu własnego korpusu napotkała sytuację, która to sama stała się problemem metodologicznym: reportaże polskiego nadawcy publicznego zostały trwale usunięte z platformy YouTube po zmianach instytucjonalnych, podczas gdy materiały innych nadawców pozostały dostępne. To, co przetrwało, i to, co przepadło, wyznaczyło realne granice odtwarzalnego korpusu badawczego. Badaczka odczytuje ten problem jako zjawisko mediatyzacji, a nie jedynie jego tło: sama selekcja dokonywana przez platformę jest kolejną warstwą procesu, który badanie ma opisać (Cottle, 2006; van Dijck, Poell i de Waal, 2018). W odpowiedzi autorka proponuje podejście, które luk w korpusie nie ukrywa, lecz czyni przedmiotem samej analizy: dokumentuje, co, kiedy i wskutek czyjej decyzji znika, a samą selekcję platformy odczytuje jako dane o mediatyzacji konfliktu. Celem jest wykazanie, że asymetria przetrwania materiału nie jest defektem warsztatu, lecz tropem badawczym, który podpowiada, jak badać korespondencję wojenną w mediach (nie)społecznościowych. Słowa kluczowe: metodologia badań medioznawczych, korespondencja wojenna, platformy społecznościowe, archiwum cyfrowe, mediatyzacja
14:25–14:40
Dominik Chomik (Uniwersytet Gdański) Autopromocja w pętli algorytmicznej. Adaptacja koncepcji 6 aspektów profilu autopromocyjnego do analizy strategii redakcyjnej „Faktu” na Facebooku
Wystąpienie podejmuje problematykę transformacji autopromocyjnej mediów tradycyjnych, zachodzącej pod wpływem środowiska platformy społecznościowej. Celem badania jest weryfikacja, w jaki sposób środowisko algorytmiczne Facebooka modyfikuje natężenie oraz rolę funkcjonalną 6 aspektów profilu autopromocyjnego (Działania i Skutki, Stany Mentalne, Odbiorca, Posiadane Dobra, Relacje z Innymi, Lokalizator), wypracowanych w kognitywnej metodologii prof. K. Kaszewskiego (Media o sobie, 2018). Podstawę empiryczną stanowi analiza strumienia publikacji dziennika "Fakt" na Facebooku z dziesięciu kolejnych dni września 2026 roku (655 wpisów), połączona z ewaluacją wskaźników zaangażowania odbiorców (w tym rozkładu reakcji emocjonalnych, komentarzy oraz udostępnień). Podjęte zostaną następujące zagadnienia: 1. poziom redukcji tradycyjnej funkcji informacyjnej (Działania i Skutki) na rzecz krótkich form zwiastunowych oraz wykształcania strategii omijania ograniczeń zasięgowych (m.in. reguły "link w komentarzu"); 2. potencjalne przesunięcie profilu autopromocyjnego w stronę stymulacji emocjonalnej (Stany Mentalne) oraz aktywizacji społeczności (Odbiorca); 3. wpływ ekonomii uwagi na przechodzenie od komunikowania o profesjonalizmie redakcji ku algorytmicznie wymuszanemu zarządzaniu emocjami odbiorców.
14:40–14:55
Igor Borkowski (Uniwersytet SWPS) Zarządzanie kryzysem komunikacyjnym - doświadczenia reprezentantów instytucji zakonnych
Zarządzanie kryzysem komunikacyjnym traktuję jako część obszaru public relations, która ma przede wszystkim charakter reaktywny. W badaniach skupiam się na uzyskaniu odpowiedzi ilościowych i jakościowych na pytanie o doświadczenia z sytuacjami kryzysu komunikacyjnego (informacyjnego, instytucjonalnego, wizerunkowego, reputacyjnego) instytucji zakonnych (tj. instytutów życia konsekrowanego, męskich i żeńskich zgromadzeń zakonnych). Respondenci badań podają przykłady kryzysów w komunikacji zapośredniczonej przez platformy komunikacyjne, stopień przygotowania merytorycznego i zarządczego do takich zdarzeń, sposoby radzenia sobie z nimi (i/lub zaradzania im). Specyfika pola badawczego tkwi zarówno w instytucjonalnym statusie organizacji, uregulowaniach wewnętrznych i zewnętrznych tej komunikacji, (samo)świadomości zagrożeń.
14:55–15:10
Weronika Rzeżutka-Wróblewska (Uniwersytet Warszawski) Między solidarnością a wykluczenim. Wizerunek osób spoza zachodniego kręgu kulturowego w komunikacji organizacji pozarządowych w mediach społecznościowych
Referat opiera się na wynikach analizy zawartości komunikacji publikowanej w mediach społecznościowych siedmiu organizacji pozarządowych deklarujących pozytywny stosunek do osób spoza zachodniego kręgu kulturowego. Szczególna uwaga zostanie poświęcona temu, czy publikowane treści sprzyjają budowaniu poczucia globalnej solidarności i humanizmu, opartych na przekonaniu o wspólnocie doświadczeń i wartości wszystkich ludzi, czy raczej wzmacniają granice symboliczne między grupami społecznymi. Analizie poddane zostanie również to, czy media społecznościowe funkcjonują jako przestrzeń dialogu i zdobywania wiedzy o Innych, czy też jako środowisko konsolidujące osoby podzielające podobne przekonania i systemy wartości. Badanie stanowiło próbę odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób organizacje pozarządowe wykorzystują media społecznościowe do tworzenia wspólnot opartych na solidarności oraz jakie wyobrażenia o osobach spoza zachodniego kręgu kulturowego są w tych przekazach reprodukowane.
15:10–15:25 Dyskusja
Panel VI: Polaryzacja, afekt i odbiorcy
14:10–15:25 sala Z104 (-1)
14:10–14:25
Karolina Hess (Uniwersytet Warszawski) Dyskurs spolaryzowany: rola agentów w polaryzacji opinii publicznej w mediach społecznościowych w czasach kryzysu moralnego
Referat prezentuje założenia teoretyczne i metodologiczne projektu doktorskiego badającego rolę agentów – rozumianych za Brunonem Latourem (2005) jako podmioty zdolne wpływać na formowanie, utrwalanie i zmianę opinii publicznej – w sytuacji kryzysu moralnego, który długotrwale polaryzuje społeczeństwo. Celem wystąpienia jest analiza sposobów komunikacji agentów na mediach społecznościowych w obszarze tematyki, która wywołuje niepokoje społeczne – na przykładzie znaczących nowelizacji prawa aborcyjnego w Polsce, Irlandii, Meksyku, Francji i na Malcie – oraz pomiar reakcji użytkowników na te działania komunikacyjne. Badanie koncentruje się na trzech powiązanych ze sobą pytaniach: jak agenci zdolni wpływać na opinię publiczną komunikują się w mediach społecznościowych w obliczu kryzysu moralnego; jakie są rozpoznawalne schematy komunikacyjne znane z innych sytuacji kryzysowych; oraz jak na tę komunikację reagują sami użytkownicy. Materiał empiryczny stanowią głośne przypadki zaostrzenia prawa aborcyjnego w Polsce, Meksyku, Irlandii, Francji i na Malcie. Wybrane wydarzenia i potraktowane są jako momenty kryzysu moralnego, w których aborcja staje się osią sporu tożsamościowego. Zestawienie licznych kontekstów pozwala uchwycić, co w komunikacji agentów jest uniwersalne, a co wynika ze specyfiki lokalnej. Dobór ten ma charakter wstępny – projekt pozostaje otwarty na dalsze rozszerzenie empiryczne. Skupiając się na kryzysie moralnym, a nie na sporze politycznym, badanie wpisuje się w nurt refleksji nad komunikacją ryzyka i kryzysu, pytając, jak media społecznościowe stają się przestrzenią publicznego negocjowania moralnych zagrożeń, społecznych lęków i spolaryzowanych tożsamości. Mimo że temat nowelizacji prawa aborcyjnego bywa analizowany w kontekście mediów społecznościowych (Reidy i Suiter, 2023; Chang i in., 2023; Hout i in., 2022), w literaturze brakuje jednak badań porównujących szeroko nagłośnione przypadki zmian tego prawa z perspektywy aktywności samych agentów na platformach społecznościowych, jak i porównania regionalnego. Referat prezentuje aktualny stan realizacji projektu doktorskiego i zaprasza do dyskusji nad jego ramami teoretycznymi i metodologicznymi w gronie międzynarodowym. Ávila, V. M., & López, R. a. M. (2023). Criminalization of abortion in the digital public sphere: the case of Twitter in México. The Journal of Communication and Media Studies, 8(1), 43–59. https://doi.org/10.18848/2470-9247/cgp/v08i01/43-59 Hout, M., Perrett, S., & Cowan, S. K. (2022). Stasis and sorting of Americans’ abortion opinions: political polarization added to religious and other differences. Socius Sociological Research for a Dynamic World, 8. https://doi.org/10.1177/23780231221117648 Kubin, E., & Von Sikorski, C. (2021). The role of (social) media in political polarization: a systematic review. Annals of the International Communication Association, 45(3), 188–206. https://doi.org/10.1080/23808985.2021.1976070 Reidy, T., & Suiter, J. (2023). Does social media use matter? A case study of the 2018 Irish abortion referendum. Media and Communication, 11(1), 81–85. https://doi.org/10.17645/mac.v11i1.6653
14:25–14:40
Marcin Kosman (Uniwersytet VIZJA), Jakub Krupa (Uniwersytet Jagielloński) Efekt Stanowskiego – afekt i autorytet w polskich mediach cyfrowych
Krzysztof Stanowski w relatywnie krótkim okresie stworzył wysokozasięgowe medium, które osiągnęło silną pozycję na polskim rynku medialnym. Badania wykazują, że Kanał Zero znacznie przewyższa polskie media internetowe w zakresie liczby wyświetleń i interakcji oraz zdolności do ustanawiania agendy (Res Futura, 2026). Z kolei portal zero.pl jest jednym z najczęściej cytowanych polskich mediów (Pallus, 2026). Mimo to działalność Krzysztofa Stanowskiego rzadko była poddawana refleksji akademickiej. W referacie analizujemy strategie (de)legitymizacyjne Krzysztofa Stanowskiego filmach opublikowanych na Kanale Sportowym i Kanale Zero. Nasze podejście badawcze integruje łączy w sobie trzy aspekty. Po pierwsze, odwołując się do koncepcji pracy granicznej (Gieryn, 1983), dostosowanej do współczesnych nauk o mediach (Belair-Gagnon i Holton, 2018), pokazujemy, w jaki sposób Stanowski zaciera różnice między dziennikarzem, influencerem a komentatorem politycznym. Po drugie, interpretujemy wypowiedzi Stanowskiego przez pryzmat koncepcji niesprawiedliwości epistemicznej (Fricker, 2007), wykazując, jak Stanowski „oddaje głos” odbiorcom przy jednoczesnym podważaniu legitymacji elit medialnych. Po trzecie, odwołując się do zwrotu afektywnego w badaniach nad dziennikarstwem (Wahl-Jorgensen, 2020; Koitsova, 2020), podkreślamy, w jaki sposób emocje – zwłaszcza kpina, ironia i wzburzenie – kształtują interpretację i wzmacniają postrzeganą wiarygodność. Badanie opiera się na analizie jakościowej trzech filmów przedstawiających różne konteksty krytyki: demaskowanie postaci medialnej, krytykę tradycyjnych mediów oraz komentarz na temat kampanii prezydenckiej z 2025 roku, w której Stanowski był kandydatem. Każdy z tych filmów ma ponad milion wyświetleń, co wskazuje na silny oddźwięk wśród audytorium. Ponadto, aby uwzględnić dynamikę odbiorców, w badaniu przeanalizowano komentarze pod każdym filmem (łącznie ponad 45 tys. komentarzy) za pomocą metod korpusowych (Baker, 2012) oraz analizy sentymentu (Piasecki i in. 2025). Zgodnie z założeniami Carlsona (2016) traktujemy reakcję odbiorców jako element konstytutywny procesu budowania wiarygodności dziennikarskiej. W tym sensie infrastruktura platformy YouTube nie jest jedynie medium, ale warunkiem umożliwiającym głosowi funkcjonowanie jako autorytet dziennikarski. Wyniki badania wskazują na silny antyelitaryzm głoszony przez Stanowskiego oraz tendencję do autoprezentacji jako obrońca „zwykłych ludzi”, którzy dotychczas byli pomijani przez medialno-polityczny establishment. W dyskusji przedstawiamy też rolę Stanowskiego jako funkcjonalnie analogiczną do roli Adama Michnika i „Gazety Wyborczej” w latach 90. i na początku XXI wieku (Madera, 2023). Chociaż funkcja ta – analogiczna do primary definer w rozumieniu Halla (Hall i in,. 1978; zob. także Dhoest i Paulussen, 2025) – pozostaje niezmienna, jej podstawa przesuwa się z legitymizacji instytucjonalnej w stronę zasięgu platformy, budowania marki osobistej oraz społeczności opartej na więziach emocjonalnych. Jednocześnie argumentujemy, że Stanowskiego nie można sklasyfikować jako politycznego influencera. Nie jest on wyłącznie wpływowym komentatorem, lecz stopniowo przekształcił swój osobisty autorytet w zasadę organizacyjną alternatywnej instytucji dziennikarskiej. Kanał Zero, zero.pl oraz towarzysząca im infrastruktura redakcyjna nie tylko wzmacniają głos Stanowskiego, ale wręcz go instytucjonalizują. Kanał Zero czerpie swoją legitymację nie tyle z odziedziczonej reputacji organizacyjnej, co z wiarygodności, jaką zgromadził już jego założyciel. Innymi słowy, Stanowski przekształcił osobisty autorytet platformowy w zinstytucjonalizowany autorytet dziennikarski, nie przechodząc najpierw przez tradycyjne dziennikarstwo. Baker, P. (2012). Acceptable bias? Using corpus linguistics methods with critical discourse analysis. Critical Discourse Studies, 9(3), 247–256. Belair-Gagnon, V., & Holton, A. E. (2018). Boundary work, interloper media, and analytics in newsrooms: An analysis of the roles of web analytics companies in news production. Digital Journalism, 6(4), 492–508. Carlson, M. (2016). Metajournalistic discourse and the meanings of journalism: Definitional control, boundary work, and legitimation. Communication Theory, 26(4), 349–368. Dhoest, A., & Paulussen, S. (2025). The mediated construction of “woke”: Emerging discourses and primary definers in the Flemish press. Journalism, 26(9), 1918–1936. Fricker, M. (2007). Epistemic injustice: Power and the ethics of knowing. Oxford University Press. Gieryn, T. F. (1983). Boundary-work and the demarcation of science from non-science: Strains and interests in professional ideologies of scientists. American Sociological Review, 48(6), 781-795. Hall, S., Critcher, C., Jefferson, T., Clarke, J., & Roberts, B. (1978). Policing the crisis: Mugging, the state, and law and order. The Macmillan Press. Kotisova, J. (2019). The elephant in the newsroom: Current research on journalism and emotion. Sociology Compass, 13(5), e12677. Madera, A. J. (2003). Fenomen „Gazety Wyborczej”. Środkowoeuropejskie Studia Polityczne i Medioznawcze, (1), 153–171. Pallus, P. (2025, 3 sierpnia). Zero.pl najbardziej opiniotwórczym medium czerwca. Awans o 16 miejsc. Wirtualne Media. https://www.wirtualnemedia.pl/zero-pl-najbardziej-opiniotworczym-medium-czerwca-awans-o-16-miejsc,7313386190645312a Piasecki, M., Dziob, A., Janz, A., Kocoń, J., Naskrȩt, T., Oleksy, M., Walkowiak, T., Wieczorek, J., & Hwaszcz, K. (2025). CLARIN-PL: a user centred language technology infrastructure: M. Piasecki et al. Language Resources and Evaluation, 59(4), 4493–4528. Res Futura. (2026, 1 kwietnia). Kanał Zero i reszta: anatomia dominacji na polskim YouTube politycznym, marzec 2026. Res Futura. https://resfutura.pl/kanal-zero-i-reszta/ Wahl-Jorgensen, K. (2020). An emotional turn in journalism studies?. Digital Journalism, 8(2), 175–194.
14:40–14:55
Patrycja Hewelt (Uniwersytet Jagielloński), Roksana Gloc (Uniwersytet Jagielloński) Rada Pokoju w erze niepokoju. Analiza komentarzy użytkowników na platformie YouTube
Celem wystąpienia jest prezentacja wyników analizy komentarzy na platformie YouTube pod przemówieniem Donalda Trumpa w Davos 2026, gdzie odbyła się ceremonia powołania organizacji Rady Pokoju. W badaniu zastosowano równoległe metody mieszane, zaprojektowane w celu zbadania zbioru danych 532 komentarzy użytkowników do filmu opublikowanego na kanale Associated Press. W pierwszym etapie badań przeprowadzono zautomatyzowaną analizę sentymentu, zapewniającą ilościowy przegląd tonu emocjonalnego i polaryzacji reakcji użytkowników. Następnie zastosowano modelowanie tematyczne, uzupełnione jakościową analizą tematyczną, w celu zidentyfikowania dominujących tematów w dyskursie. Na obu etapach wykorzystano narzędzia CLARIN-PL – Emotagger do analizy emocji i Topic do analizy tematycznej. Wyniki badań wnoszą zarówno wkład merytoryczny, jak i metodologiczny. Z jednej strony dostarczają empirycznego wglądu poprzez identyfikację ogólnego sentymentu komentarzy użytkowników i odkrycie dominujących narracji obecnych w dyskusji. Z drugiej strony, dostarczają wartości metodologicznej poprzez przegląd dostępnych narzędzi do analizy sentymentu i analizy tematycznej, odpowiednich dla badaczy mediów bez zaawansowanej wiedzy obliczeniowej, podkreślając ich mocne i słabe strony. Badanie formułuje również praktyczne rekomendacje dla naukowców pragnących zastosować podobne metody w badaniach nad mediami.
14:55–15:10
Raman Abramchuk (Uniwersytet Warszawski) Wykorzystanie tematów Polski międzywojennej i II wojny światowej w komunikacji propagandowej białoruskuej agencji prasowej BelTA w latach 2020-2025 w kreowaniu obrazu Polski
W latach 2020–2025 białoruska agencja prasowa BelTA aktywnie wykorzystywała w publikacjach dotyczących Polski wątki historyczne wspólne dla historii Polski i Białorusi. Liczba tego rodzaju publikacji wzrastała w badanym okresie, przy czym tendencja ta wyraźnie nasiliła się po protestach przeciwko reżimowi Alaksandra Łukaszenki w 2020 roku oraz po rozpoczęciu przez Rosję pełnoskalowej inwazji na Ukrainę w 2022 roku. Filarami takiej komunikacji zostały temat okresu międzywojennego oraz temat II wojny światowej. Wątki historyczne stawały się punktem wyjścia lub szerszym kontekstem dla podejmowania tematów współczesnych. Sposób przedstawiania tych wątków służy kształtowaniu negatywnego wizerunku Polski i Polaków w społeczeństwie białoruskim. Dehumanizujący charakter analizowanej narracji pozwala twierdzić, że taka komunikacja pełni funkcję przygotowywania białoruskiego społeczeństwa do ewentualnego konfliktu zbrojnego z Polską.
15:10–15:25 Dyskusja
15:25–15:50
Przerwa kawowa
15:50–17:05
Panel VII: Kultura wizualna i tożsamość
15:50–17:05 sala 0.410 (parter)
15:50–16:05
Olga Wadowska (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) "Bądź sobą" jako usługa. Marka osobista jako tożsamość performatywna w mediach (nie)społecznościowych
Marka osobista jest dziś często przedstawiana jako narzędzie "bycia sobą" w sieci: odnalezienia własnego głosu, wyrażenia wartości i pokazania "prawdziwego ja". Jednocześnie jej tworzenie coraz częściej przybiera formę profesjonalnej usługi strategicznej, obejmującej selekcję doświadczeń, definiowanie wartości i wyróżników, projektowanie tonu komunikacji, identyfikowanie grup docelowych oraz planowanie treści. Referat stawia pytanie, co dzieje się z kategorią autentyczności, gdy "bycie sobą" zostaje ujęte w język strategii, widoczności i optymalizacji pod platformy społecznościowe. Punktem wyjścia będzie dramaturgiczna koncepcja Ervinga Goffmana, zwłaszcza pojęcia zarządzania wrażeniem, definicji sytuacji, sceny i kulis. Perspektywa ta zostanie zestawiona z badaniami nad mikrocelebryctwem, autobrandingiem, wyobrażoną publicznością oraz zapadnięciem kontekstu w komunikacji platformowej. Marka osobista zostanie potraktowana nie jako przeciwieństwo autentyczności ani prosta mistyfikacja, lecz jako ustrukturyzowana forma performowania tożsamości: oparta na rzeczywistych elementach doświadczenia, osobowości i kompetencji, lecz zarazem poddawana selekcji, porządkowaniu i scenariuszowaniu. Materiał badawczy stanowić będą zanonimizowane studia przypadków strategii marek osobistych i marek opartych na osobie założycielskiej, tworzonych w praktyce zawodowej autorki, uzupełnione autoetnograficzną refleksją nad własną marką osobistą badaczki i twórczyni internetowej. Analizie poddane zostaną elementy procesu strategicznego zwykle niewidoczne dla osób badających wyłącznie gotowe profile i publikacje: formułowanie "dlaczego" marki, wartości i wyróżników, tonu komunikacji, grup docelowych oraz filarów treści. Referat pokaże, że marka osobista jest intensywną, sprofesjonalizowaną formą autoprezentacji: obiecuje autentyczność i relacyjność, ale jednocześnie wymaga ciągłej pracy nad widzialnością, spójnością oraz dostosowaniem do algorytmicznej logiki platform. Szczególną wartością proponowanego ujęcia jest dostęp do "kulis" projektowania tożsamości, zanim zostanie ona przekształcona w publiczny profil, post lub rolkę.
16:05–16:20
Paulina Orłowska (Uniwersytet Warszawski), Katarzyna Kaźmierak (Uniwersytet Warszawski) Pułapka samodiagnozy. Niespołecznościowy wymiar instagramowych reprezentacji traumy.
Christopher Lasch, amerykański historyk i krytyk elit, twierdził, że począwszy od schyłkowej fazy XIX wieku fundamentem i celem demokracji nie jest już równość posiadanej ziemi i wiedzy, ale równość mobilności społecznej. Równe prawo do ruchu osłabia politykę rozumianą jako wspólne rządzenie i wspólne dobro, a utożsamia się ostatecznie z wolnością wyboru autentycznego i wyjątkowego stylu życia. Indywidualizuje i releguje do – równej wprawdzie – ale samodzielności. W sytuacji tego samodzielnego wykorzenienia – z ziemi, rodziny, współdzielonej ze wspólnotą moralności – jednostka ujawnia silną potrzebę zgromadzenia nowej wiedzy, dzięki której nauczy się, jak poczuć się lepiej. Przekazy w social mediach zawierające treści pop-psychologiczne są – w dobie cyfrowego zwrotu – pierwszym i poręcznym źródłem wiedzy na temat zdrowia psychicznego. Wystąpienie skupi się na prezentacji wniosków z badania narzędziami semiotyki wielomodalnych komunikatów instagramowych poświęconych kategorii traumy. W ujęciu klinicznym, opartym na klasyfikacji zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-5-TR), trauma nie jest jednolitym zjawiskiem, lecz złożoną grupą zaburzeń opisanych w osobnym rozdziale „Zaburzenia związane z traumą i stresem”. Kategoria ta grupuje zaburzenia, w których ekspozycja na traumatyczne lub stresujące zdarzenie, takie jak rzeczywista lub grożąca śmierć, poważny uraz czy przemoc, stanowi niezbędne kryterium diagnostyczne. Do zbioru tego zalicza się m.in. zespół stresu pourazowego (PTSD), zaburzenia adaptacyjne czy reaktywne zaburzenie więzi. Prawidłowa diagnoza uwzględnia szereg specyficznych symptomów, m.in. intruzje, unikanie bodźców związanych z wydarzeniem, negatywne zmiany w funkcjach poznawczych oraz przewlekłe pobudzenie, które muszą realnie dezorganizować codzienne funkcjonowanie jednostki. Semiotyczne badanie instagramowych komunikatów poświęconych traumie ujawniło specyficzną geometrię tych przedstawień, w której złożone kategorie kliniczne ulegają redukcji do powtarzalnych schematów i list objawów. Mechanizm ten zachęca użytkowników do cyfrowej autodiagnozy, która, oparta na fragmentarycznych i estetyzowanych treściach, może prowadzić do unikania profesjonalnej terapii. Co więcej, skupienie jednostki na własnym, medialnie wykreowanym deficycie, dystansuje ją od otoczenia, które widziane jest jako zagrażające i nierozumiejące.
16:20–16:35
Agnieszka Walecka-Rynduch (Uniwersytet Jagielloński), Monika Wawer (Uniwersytet Jagielloński) Badanie obrazów satyrycznych ICE - jako przykładu amalgamatów kognitywnych. Omówienie problemów metodologicznych
Celem wystąpienia jest przede wszystkim omówienie wyzwań metodologicznych w przeprowadzonym przez nas badaniu obrazów satyrycznych ICE w USA. Satyryczne rysunki i ilustracje ujawniają dodatkowe warstwy znaczeniowe, uwolnione od ich pierwotnego kontekstu symbolicznego. Ta kumulacja znaczeń jest wynikiem powstałych wielorakich kontekstów znaczeniowych (amalgamatów). Jest polem semantycznej gry, w której znane formy, znaki i symbole nabierają nowych, czasem nieoczekiwanych znaczeń. Badanie oparte zostało na metodologicznej ramie teorii amalgamtów kognitywnych przy użyciu następujących zasad porządkujących: struktury wizualnej, tematyki i symboliki. Materiał badawczy składa się ze zbioru satyrycznych grafik i rysunków opublikowanych w okresie intensywnych protestów społecznych związanych z amerykańską polityką antyimigracyjną i działaniem ICE (grudzień 2025 r. – luty 2026 r.). Słowa kluczowe: satyra, karykatury, komunikacja, ICE, pamięć zbiorowa, metafora wizualna, teoria amalgamatów kognitywnych (CBT).
16:35–16:50
Grzegorz Zyzik (Uniwersytet Opolski) Interaktywne peryferia. Gry FMV jako dzieło sztuki
Początek lat 90. był osobliwym okresem w developingu gier, nazywanym „mixed media era”. Znużenie producentów wypracowanymi przez lata technologiami 2D, prowadziło do eksperymentów, a w konsekwencji do hybrydyzacji gameplay’u i wizualnej ekstrawagancji. Łączenie technik doprowadziło do prób z digitalizacją aktorów, renderowanymi tłami oraz filmowymi wstawkami. Większość wczesnych gier opartych na sekwencjach FMV gracze mogli ukończyć w godzinę, a koszt ich produkcji przewyższał bardziej dopracowane klasyczne tytuły. Przemysł gier stosunkowo szybko zrezygnował z technologii FMV i uznał ją za chybioną. W swoim wystąpieniu wyjaśnię, dlaczego część firm inwestowała w produkcję gier powszechnie uznawanych za nieudane i marginalne. Czym charakteryzowali się gracze, którzy zdaniem recenzentów „nie mieli gustu”. Warto wspomnieć, że technologia FMV jest wykorzystywana przy współczesnych grach komputerowych, takich jak: MISSING: An Interactive Thriller, Tesla Effect: A Tex Murphy Adventure i wielu realizacjach niezależnych. Interesującym przykładem jest gra Immortality, w której gracz przeszukuje nieopublikowane materiały filmowe, aby prześledzić los zaginionej aktorki. Gra podejmuje tematykę sztuki, eksploatacji i sensu tworzenia, stając się zaawansowanym dziełem artystycznym. Wobec gier z sekwencjami FMV często spotyka się zarzut o brak grywalności, nieprzyjazną mechanikę i zbytnie podobieństwo do filmu interaktywnego. Można tutaj mówić o odmiennym nurcie gier komputerowych, który jednak przeplata się z bardziej klasycznymi produkcjami. Oczywiście odbiorcy mają całkowicie odmienne wymagania i oczekiwania. Szczególną rolę odgrywają tu amatorskie grupy programistów. Technologia pogardzana przez wielkie studia jest popularna przy spotkaniach typu game jam. Gry z sekwencjami FMV cieszą się popularnością, ale zawsze pozostają w cieniu wysokobudżetowych produkcji i tylko w odniesieniu do nich można uchwycić ich specyfikę. W podsumowaniu rozważę, jak gry FMV funkcjonują w szeroko pojętej kulturze gier komputerowych. Za ważny aspekt uważam ich peryferyjny charakter wynikający z jednostkowych upodobań graczy. Ilustrację do omawianych przeze mnie tez będą stanowić fragmenty wybranych gier komputerowych.
16:50–17:05 Dyskusja
Panel VIII: Edukacja medialna i odporność
15:50–17:05 sala Z104 (-1)
15:50–16:05
Anna Miotk (Uniwersytet Warszawski) Nic się nie zmieniło? Rok monitoringu 'Internetu dzieci' jako dowód na systemową niewydolność ochrony małoletnich online
Wystąpienie stanowi analizę porównawczą wyników dwóch edycji pionierskiego raportu „Internet dzieci” (2025 i 2026), dokumentującego rzeczywistą aktywność małoletnich w polskiej sieci. Główną tezą prezentacji jest stwierdzenie, że mimo intensywnej debaty publicznej, dane z 2026 roku są „niemal lustrzanym odbiciem” wyników z roku poprzedniego. Skala zjawiska pozostaje porażająca: ponad połowa (55%) dzieci w wieku 7–12 lat regularnie korzysta z platform społecznościowych i komunikatorów, które teoretycznie są dla nich niedostępne. W kontekście tematyki konferencji, autor/ka poddaje refleksji mechanizm „ekonomii uwagi”, w którym dzieci są traktowane przez globalne platformy (VLOP-y) jako „ukryty kapitał reklamowy”. Analiza danych pasywnych z monitoringu Gemius wykazuje, że systemy algorytmiczne nie tylko nie chronią najmłodszych, ale aktywnie kształtują ich rytm dnia – od porannego sprawdzania TikToka (już między 6:00 a 7:00 rano) po intensywne sesje wieczorne, często bez nadzoru dorosłych. Wystąpienie rzuca nowe światło na zmiany, które zaszły w ciągu ostatniego roku, wskazując na dwa niepokojące trendy: Masową ekspansję narzędzi AI: W 2026 roku już 43% dzieci w wieku 7–14 lat korzystało z ChatGPT, stając się jednocześnie odbiorcami tzw. „AI slop” – masowo produkowanych treści niskiej jakości, które zalewają media społecznościowe. Systemową nieszczelność rynku reklamowego: Dane z 2026 roku po raz pierwszy ukazują skalę kontaktu dzieci z zakazanymi reklamami – blisko 1,2 mln dzieci miało kontakt z reklamami piwa w topowych aplikacjach. Podsumowując rok monitoringu, autor/ka argumentuje, że mamy do czynienia z „przemocą instytucjonalną” ze strony platform technologicznych, które świadomie przymykają oko na łamanie regulaminów wiekowych, by nie tracić zasięgów reklamowych. W obliczu braku wdrożenia najważniejszych regulacji (jak DSA w Polsce), wystąpienie postuluje przejście od technocentryzmu do „personalizmu cyfrowego”, kładąc nacisk na systemową odpowiedzialność dostawców, a nie wyłącznie na indywidualne nawyki higieny cyfrowej.
16:05–16:20
Miłosz Kluba (Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie) Człowiek za obiektywem. Rola fotografii prasowej i fotoreportera jako odpowiedź na wizualną dezinformację na platformach społecznościowych
Przedmiotem wystąpienia będzie problematyka przewartościowania fotografii prasowej w dobie coraz doskonalszych generatorów obrazu (AI), masowo zasilających współczesne media społecznościowe. Platformy te, działające w oparciu o ekonomię uwagi i algorytmy dystrybucji treści, coraz częściej stają się głównym środowiskiem rozprzestrzeniania wizualnej dezinformacji, deepfake'ów oraz tzw. „AI slop”. W odpowiedzi na zjawiska pogłębiające polaryzację i zniekształcające odbiór rzeczywistości, w referacie zostanie zaproponowane oparcie nowej definicji fotografii prasowej na dwóch filarach: fizycznym związku zdjęcia z rzeczywistością oraz wymiarze etycznym. Ostatecznym gwarantem obu tych wartości pozostaje człowiek – fotoreporter obecny na miejscu zdarzeń, dysponujący odpowiednim warsztatem i wrażliwością etyczną. Celem wystąpienia jest wykazanie, że profesjonalna fotografia prasowa stanowi dziś kluczowy element systemowego przeciwdziałania dezinformacji. Istotnym aspektem rozważań będzie też kwestia wizualnej edukacji medialnej odbiorców. Rozwijanie kompetencji w zakresie krytycznej weryfikacji obrazu staje się współcześnie fundamentem higieny cyfrowej.
16:20–16:35
Liliana Radkiewicz (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) Popularyzacja nauki: antidotum na "gównowacenie" mediów społecznościowych czy jego ofiara?
Media społecznościowe stały się jedną z najważniejszych przestrzeni do komunikowania wiedzy naukowej. Oferują instytucjom i samym badaczom możliwość bezpośredniego dotarcia do szerokiego grona odbiorców. Jednocześnie platformy cyfrowe coraz silniej podporządkowują swoje funkcjonowanie interesom ekonomicznym, przez co dotarcie z wartościowym przekazem staje się coraz trudniejsze. Dla popularyzacji nauki to duże wyzwanie: czy media społecznościowe są dla niej tylko narzędziem, czy też przekazy muszą być dostosowane do specyficznej logiki tych platform? Punktem wyjścia dla wystąpienia będzie koncepcja Cory’ego Doctorowa, który opisuje mechanizm stopniowego podporządkowywania platform interesom ekonomicznym, zorientowanym przede wszystkim na maksymalizację zysków. Pozwoli ona postawić pytanie o to, jak w świecie zdominowanym przez ciągłą walkę o uwagę radzi sobie popularyzacja nauki. Wystąpienie nie będzie wyłącznie teoretycznym ujęciem problemu, ale obejmie także badanie zawartości publicznych treści popularnonaukowych publikowanych w mediach społecznościowych. Analiza zostanie przeprowadzona z dwóch perspektyw: wartości, jaką popularyzacja nauki wnosi do środowiska informacyjnego, oraz stopnia dostosowania formy przekazu do logiki platform. Badanie pokaże, czy treści popularyzujące naukę mogą stanowić przeciwwagę dla postępującej degradacji środowiska informacyjnego w mediach społecznościowych, jednocześnie podlegając mechanizmom, które tę degradację napędzają.
16:35–16:50
Marta Kasztelan (Reporterzy Bez Granic) Media społecznościowe, dezinformacja i odbudowa zaufania wobec mediów i dziennikarzy
Wystąpienie poruszy następujące zagadnienia: - Bezpośrednia konkurencja na platformach między treściami dziennikarskimi a innymi rodzajami treści - Utrata przychodów, odbiorców oraz widoczności przez wysokiej jakości dziennikarstwo - Dezinformacja oraz rozpowszechnianie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji, „fake newsy”, propaganda, algorytmy przedkładające zaangażowanie użytkowników nad rzetelność - Rosnący brak zaufania wobec mediów i dziennikarzy - Rozwiązania
16:50–17:05 Dyskusja
17:05–17:15
Zakończenie
sala 0.410 (parter)

Opłaty konferencyjne

Opłata obejmuje udział w obradach, materiały konferencyjne, certyfikat, przerwy kawowe i lunch.

Wydarzenie przewiduje tylko formę uczestnictwa stacjonarnego.
Rodzaj uczestnictwa Kwota
Warsztaty metodologiczne + obrady plenarne
650 PLN
Warsztaty metodologiczne
500 PLN
Obrady plenarne
350 PLN
Informacje dodatkowe:
  • Pracownicy WDIB UW — udział bezpłatny
  • Doktoranci UW — udział bezpłatny

Dane do przelewu

Wydział Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii
00-310 Warszawa, ul. Bednarska 2/4
Numer konta: 06 1160 2202 0000 0003 0134 7686
Tytułem: XVII OKMM, imię i nazwisko uczestnika

Rejestracja

Rejestracja zamknięta — przyjmowanie zgłoszeń zakończyło się 19 października 2026 23:59 CEST

Lokalizacja obrad plenarnych

Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego
Dobra 5500-312 Warszawa
sala 0.410 (parter) · sala Z104 (piętro -1)
Wydarzenie posiada równoległe sesje panelowe i odbywa się w wielu salach.

Lokalizacja warsztatów metodologicznych

Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego
Dobra 5500-312 Warszawa
sala 0.141 (parter)

Lokalizacja spotkania wieczornego w dniu warsztatów

Cytryny na Powiślu
Topiel 1500-342 Warszawa

Kontakt

Komitet organizacyjny

Laboratorium Badań Medioznawczych UW
Dobra 55, 00-312 Warszawa
sala Z214 (piętro -1)

Dane kontaktowe

konferencja.medioznawcza@uw.edu.pl
22 55 23 943
https://fb.com/lbmuw

Polityka prywatności

Polityka prywatności i wykorzystywania plików cookies w serwisach internetowych Uniwersytetu Warszawskiego

Uniwersytet Warszawski przywiązuje szczególną wagę do poszanowania prywatności użytkowników odwiedzających serwisy w domenie *.uw.edu.pl. W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie UW stosuje pliki cookies[1]. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie mogą Państwo dokonać zmiany ustawień przeglądarki:

Rodzaje plików cookies stosowanych w serwisie

  • Wydajnościowe – zbierające informacje na temat sposobu używania witryny przez odwiedzających.
  • Funkcjonalne – zapisujące ustawienia użytkownika, np. język, wyrażone zgody, w tym:
    • cookies google-analytics.com – służą do prowadzenia statystyk dla witryny uw.edu.pl;
    • cookies googleads.g.doubleclik.net – służą do weryfikacji „kliknięć" i automatycznego tagowania adresów URL;
    • static.doubleclick.net – służy weryfikacji godziny, daty, miejsca wyświetlenia tekstu oraz określenia liczby odwiedzin danej witryny.

Więcej informacji o plikach cookies firmy Google można znaleźć na stronach:

Serwisy obce, do których może odsyłać serwis uw.edu.pl, mogą używać innych plików cookies niż wymienione powyżej. Uniwersytet Warszawski nie ponosi odpowiedzialności za zasady zachowania prywatności obowiązujące na tych stronach. Zalecamy zapoznanie się z ich polityką prywatności.

Gromadzenie danych

Serwis uw.edu.pl przechowuje zapytania HTTP kierowane do naszego serwera. W plikach logów przechowywane są następujące informacje:

  • publiczny adres IP komputera, z którego przyszło zapytanie,
  • nazwa stacji klienta,
  • liczba wysłanych przez serwer bajtów,
  • adres URL strony poprzednio odwiedzanej przez użytkownika,
  • informacje o przeglądarce użytkownika,
  • informacje o błędach, jakie nastąpiły przy realizacji transakcji HTTP.

Wykorzystywanie danych

Zebrane logi przechowywane są przez czas nieokreślony jako materiał pomocniczy do administrowania serwisem. Informacje w nich zawarte nie są ujawniane nikomu poza osobami upoważnionymi do administrowania serwisem.

Informacja dotycząca przetwarzania danych osobowych

Administrator

Administratorem Państwa danych jest Uniwersytet Warszawski, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa.

  • Kontakt listowny: Uniwersytet Warszawski, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa (należy wskazać jednostkę organizacyjną).
  • Kontakt telefoniczny: 22 55 20 000.

Inspektor ochrony danych

Administrator wyznaczył Inspektora Ochrony Danych, z którym można skontaktować się mailowo pod adresem: iod@adm.uw.edu.pl.

Cele i podstawy przetwarzania

Dane osobowe są przetwarzane w celu:

  • prowadzenia komunikacji z użytkownikami – art. 6 ust. 1 lit. c RODO[2],
  • poprawy jakości usług administratora – art. 6 ust. 1 lit. f RODO,
  • wysyłki newslettera – art. 6 ust. 1 lit. a RODO,
  • dołączenia do listy mailingowej dla mediów – art. 6 ust. 1 lit. a RODO.

Zgody na przetwarzanie danych osobowych można wycofać w dowolnym momencie, wysyłając maila na adres: redakcja.www@uw.edu.pl. Wycofanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania przed jej wycofaniem.

Odbiorcy danych osobowych

Dostęp do Państwa danych będą mieli upoważnieni pracownicy oraz współpracownicy Uniwersytetu Warszawskiego. Dane mogą być również przekazywane podmiotom, którym administrator zleci wykonanie określonych czynności wymagających przetwarzania danych.

Okres przechowywania danych

Dane będą przechowywane do czasu realizacji celu, w którym zostały zebrane, a następnie zgodnie z przepisami prawa archiwalnego.

Prawa związane z przetwarzaniem danych

Użytkownicy mają prawo do:

  • dostępu do danych i otrzymania ich kopii,
  • sprostowania danych,
  • ograniczenia przetwarzania,
  • usunięcia danych (z zastrzeżeniem art. 17 ust. 3 RODO),
  • wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Obowiązek podania danych i konsekwencje niepodania

Podanie danych jest obowiązkowe w przypadku realizacji obowiązku prawnego. W przypadku przetwarzania danych na podstawie zgody – podanie danych jest dobrowolne, a ich niepodanie może utrudnić realizację określonych celów.

Zmiany w polityce prywatności

Polityka prywatności może być aktualizowana w celu zapewnienia aktualnych i rzetelnych informacji. Wszelkie zmiany będą publikowane na niniejszej stronie.

Przypisy

[1] Więcej informacji o plikach cookies można znaleźć na stronie: https://wszystkoociasteczkach.pl/.

[2] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016 r., str. 1, z późn. zm.).

[3] Obowiązek prawny w szczególności wynika z: - ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce; - ustawy z dnia 16 lipca 2016 r. Prawo telekomunikacyjne; - ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Deklaracja dostępności

Deklaracja dostępności

Uniwersytet Warszawski zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępnści ma zastosowanie do strony internetowej XVII OKMM

  • Data publikacji strony internetowej: 2026-10-27.
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji: 2026-10-20.

Status zgodności z ustawą o dostępności cyfrowej

Strona internetowa jest częściowo zgodna z ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

  • Tytuły podstron
    • W serwisie występuje nieprawidłowa kolejność informacji w tytułach stron: najpierw jest tytuł serwisu a po nim tytuł podstrony.
  • Linki
    • Serwis posiada grafiki będące odnośnikami i nie posiadające opisu w znaczniku ALT lub jest on niewystarczający.
    • Serwis posiada odnośniki do pobrania dokumentów bez informacji o ich formacie.
    • Serwis posiada odnośniki, które nie informują o otwarciu podstrony w nowym oknie.
    • Serwis posiada odnośniki, których treścią jest adres URL.
    • W serwisie występują linki graficzne bez alternatywnego tekstu.
  • Kotwice (odnośniki w obrębie strony)
    • Serwis nie posiada odnośników umożliwiających bezpośrednie przejście do treści stron.
  • Nagłówki
    • Strony serwisu nie posiadają nagłówka H1.
  • Obszary strony, tzw. landmarki
    • Serwis nie posiada zdefiniowanych obszarów tzw. landmarków.
  • Slajdy
    • Strony zawierają pokazy slajdów bez możliwości sterowania przy użyciu klawiatury.
  • Wyszukiwanie w serwisie
    • Serwis nie posiada mechanizmu wyszukiwania.
  • Dostępność materiałów zamieszczonych na stronie
    • Serwis może posiadać odnośniki do dokumentów, które nie są dostępne.
  • Mapa serwisu, zrozumiałość struktury serwisu, łatwość odnajdywania informacji
    • Serwis nie posiada mapy stron.
  • Alternatywne opisy dla grafiki
    • Serwis posiada ilustracje bez napisów alternatywnych lub są one niewystarczające.
  • Kontrasty i kolorystyka strony
    • Serwis zawiera elementy niespełniające wymogów kontrastu.
  • Widoczność fokusa klawiatury
    • Serwis ukrywa widoczność fokusu klawiatury.
  • Slajdery
    • Slajdy nie zawierają wystarczającego opisu tekstowego oraz możliwości zatrzymania przy użyciu klawiatury.
  • Wyróżnienie linków i innych istotnych elementów strony
    • Serwis zawiera odnośniki wyróżnione tylko kolorem.
  • Logiczna kolejność fokusa klawiatury
    • Serwis ukrywa położenie fokusu klawiatury.
  • Walidacja HTML/CSS
    • W serwisie występują problemy z walidacją HTML.
  • Konsekwentna identyfikacja elementów strony
    • Serwis posiada elementy wyróżnione cechami wyglądu i nie oznaczone właściwymi znacznikami.

Oświadczenie sporządzono dnia: 2021-03-27. Deklarację sporządzono na podstawie samooceny przeprowadzonej przez podmiot publiczny: Biuro ds. Osób Niepełnosprawnych UW.

Data ostatniego przeglądu i aktualizacji: 

Skróty klawiaturowe

Na stronie XVII OKMM nie zastosowano żadnych specjalnych skrótów klawiaturowych.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

Osobą kontaktową w sprawach związanych z dostępnością tej strony internetowej jest Adam Balcerzak. W przypadku problemów z dostępnością strony internetowej prosimy o kontakt: e-mail: adam.balcerzak@uw.edu.pl, telefon 794799506. Tą samą drogą można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać żądania zapewnienia dostępności.

Procedura wnioskowo-skargowa

Każdy ma prawo do wystąpienia z żądaniem zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub jakiegoś ich elementu. Można także zażądać udostępnienia informacji za pomocą alternatywnego sposobu dostępu, na przykład przez odczytanie niedostępnego cyfrowo dokumentu, opisanie zawartości filmu bez audiodeskrypcji itp.

Żądanie powinno zawierać dane osoby zgłaszającej żądanie, wskazanie, o którą stronę internetową lub aplikację mobilną chodzi oraz sposób kontaktu. Jeżeli osoba żądająca zgłasza potrzebę otrzymania informacji za pomocą alternatywnego sposobu dostępu, powinna także określić dogodny dla niej sposób przedstawienia tej informacji.

Podmiot publiczny powinien zrealizować żądanie niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia wystąpienia z żądaniem. Jeżeli dotrzymanie tego terminu nie jest możliwe, podmiot publiczny niezwłocznie informuje o tym wnoszącego żądanie, kiedy realizacja żądania będzie możliwa, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia wystąpienia z żądaniem.

Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie jest możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie możne złożyć skargę w sprawie zapewniana dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej, lub aplikacji mobilnej. Po wyczerpaniu wskazanej wyżej procedury można także złożyć wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

Pełen wykaz budynków należących do UW znajduje się na stronie deklaracji dostępności UW.

Jednostka Prowadząca deklaruje dostępność architektoniczną budynku: Budynek dydaktyczny - Bednarska 2/4, Bednarska 2/4, 00-310 Warszawa

Kierownik / Dyrektor administracyjny: Adam Grabowski

Telefon: 225520281

Email: agrabowski@uw.edu.pl

Wejście do budynku

Wejście dostępne dla osób na wózkach znajduje się od strony parkingu (wjazd od ul. Dobrej). Wejście główne ma dwa stopnie i ze względu na zabytkowy charakter budynku nie ma możliwości zmiany. Przy wejściu do budynku jest portiernia. W razie konieczności portier udziela pomocy osobom z niepełnosprawnościami.

Korytarze i przejścia

Korytarze są dostępne dla osób niepełnosprawnych. Do piwnicy i na piętro osoby na wózkach mogą dostać się przy pomocy platform.

Procedury

W razie konieczności pomocy należy zgłosić się do portiera.

Dodatkowa pomoc

W razie konieczności portier udziela pomocy osobom z niepełnosprawnościami.

Łazienki, toalety, szatnie

Toalety dla osób z niepełnosprawnościami znajdują się na parterze (w pobliżu portierni) oraz na piętrze przy Sali Kolumnowej.

Dodatkowe dostosowania

W platformach dla osób z niepełnosprawnościami są zainstalowane komunikaty głosowe.

Dojazd i miejsca parkingowe

W pobliżu budynku znajdują się przystanki autobusowe. W razie konieczności można skorzystać z parkingu na działce przy ul. Bednarskiej 2/4. Przed budynkiem znajduje się strefa płatnego parkowania zarządzana przez m. st. Warszawa.

Prawo wstępu z psem asystującym

Nie ma ograniczeń wstępu z psem asystującym.

Tłumacz PJM

Potrzebę skorzystania z pomocy tłumacza PJM należy składać do Biura ds. Osób Niepełnosprawnych UW z co najmniej 3 dniowym wyprzedzeniem. Kontakt do BON: /22/ 55 24 22, bon@uw.edu.pl, www.bon.uw.edu.pl.